sevgili arkadaslar,siz olsaydiniz butun suphelerinize ragmen,hayal kirikliklariniza ragmen.endiselrinize ragmen,sevdiginizden vazgecermiydiniz yoksa hala bir umutla ona sans verirmiydniz?
sevdigniz insan sizden hic birsekilde vazgecmedigini dusun iki yl boyunca,yillar sonra asil nedeni cevre aile ve dislanma korkusu olduugnu ogrenseniz yada en azindan bununda bir neden oldugunu dusunseniz,gecmiste yasanan krginliklar ve endisellere guvensizliklere ragmen siz vacgecmeyip askiniza sevginize karsinizdakine sans tanirken,
bir gun oyle bir donem geldiginde ve sizin en kotu doneminizde sevdiginizi yaninizda goremeyip bir takim sartlarla korkularini yenip karsiniza ciksa ne hisseder ne yapardiniz?
sizce sevdiginiz insan surekli siz olmadan yasayamicagini soyleyip ve her tartismada cekip gidiyorsa,ama ofkeyle boyle davrandigini soyluyorsa,
kendini sculu goruyorsa sakinlesince sizi her tartismada suclasa bile sizi,
cevresi arkadas faktoru kultur faktoru hep aranizda sorun yaratiyorsa,
ve ilsikide zitlasma inat varsa siz olsaydiniz napardiniz?
hala son bir sans daha verip son birkez daha yuz yuze gorusup.herseye eyvallah deyip en azindan hatanin kimde oldugunu hem gormesini hemde o kisiye verdiginiz onemi kanitlayip yinede herseye ragmen karsinizdaki degismedigi taktirdemi herseyi bitirirsiniz,
bir cok yalani beyaz yalan olarak kabul edip sirf kaybetme korkusuyla ve cevresel etkenlerden aile etkenlerden dolayi soylenen yalanlari iyi niyetle mi gorup sans verip devammi edersiniz? yoksa bunu gurur meselesi yapip gitmekmi?
iste bence kendimizi sinamamizin en guzel yolu ?
sizce ask sevgi acizlikmi?ask derdi ceken terk edilmis ve yeni asklar arayisinda olan herkeze yorum aciktir hadi bakalim
:gözlük:
